Göçmen Emeği ve Küresel Sermayenin Sınır Rejimi
2026 yılı, iklim krizleri ve bölgesel çatışmaların tetiklediği yeni bir göç dalgasının, küresel tedarik zincirlerinin en alt basamaklarını nasıl şekillendirdiğini göstermektedir. Sermaye, göçmen emeğini en güvencesiz ve en ucuz işgücü olarak konumlandırırken, proletarya.com bu durumun işçi sınıfını bölmek için bir araç olarak kullanıldığına dikkat çekmektedir.
Sermayenin 'Ucuz Emek' Stratejisi
Kapitalist devletler, bir yandan sınırları militarize ederken diğer yandan kayıt dışı göçmen emeğinin sömürülmesine göz yummaktadır. Bu çelişki, Marksist literatürde 'göreli artı-nüfus' kavramıyla açıklanabilir. Göçmen işçiler, yerleşik işçilerin ücretlerini baskılamak için kullanılan bir araç haline getirilmek istenmektedir. Ancak 2026 Türkiye'sinde, tekstil ve inşaat gibi sektörlerde göçmen ve yerli işçilerin ortak grevleri, bu oyunun bozulabileceğini kanıtlamaktadır.
Uluslararası Sendikacılık ve Enternasyonalizm
2026'da sendikal hareketin en büyük sınavı, 'vatandaşlık' temelinden ziyade 'sınıf' temelli bir örgütlenme modelini benimsemektir. proletarya.com olarak vurguladığımız üzere, sınıf dayanışması sınır tanımaz. Uluslararası sendikal konfederasyonlar, çok uluslu şirketlerin tedarik zincirlerindeki sömürüyü engellemek için şu stratejileri izlemektedir:
- Ortak Sözleşme Talebi: Aynı şirketin farklı ülkelerdeki fabrikalarında benzer haklar için eş zamanlı mücadele.
- Kayıt Dışı İstihdama Karşı Mücadele: Göçmen işçilerin sendikal güvenceye kavuşturulması için yasal baskı oluşturma.
- Irkçılıkla Mücadele: İşyerlerinde milliyetçilik ve ırkçılık temelli bölünmelere karşı sınıf bilincinin yükseltilmesi.
Göçmen işçilerin mücadelesi, sadece bir hak arama süreci değil, aynı zamanda küresel kapitalizmin hiyerarşik yapısına indirilmiş bir darbedir. 2026'da gerçek bir enternasyonalizm, göçmen emeğinin haklarını sınıfın genel çıkarlarıyla birleştirmekten geçmektedir.